Pies z dredami - które rasy mają sznurowatą sierść?

Pies z dredami nie jest efektem stylizacji, lecz najczęściej ma sierść, która naturalnie splata się w sznury albo płaskie wstęgi. Wyjaśniam, które rasy mają taką okrywę, czym różnią się ich rodzaje sierści oraz jak dbać o nią, by nietypowy wygląd nie odbywał się kosztem zdrowia i wygody zwierzęcia.

Które rasy psów mają naturalne dredy

Gdy ktoś mówi o psie z dredami, najczęściej ma na myśli jedną z trzech ras. To komondor, puli i bergamasco, czyli psy pasterskie o bardzo specyficznej strukturze włosa. Ich sierść nie jest po prostu długa. Z czasem filcuje się i łączy w uporządkowane pasma, które chronią ciało przed zimnem, wilgocią, słońcem i ugryzieniami.

Komondor przypomina białego mopsa tylko z daleka

Komondor jest dużym węgierskim psem stróżującym, którego biała szata tworzy długie, ciężkie sznury. Dorosły pies wygląda efektownie, ale jego pielęgnacja wymaga systematycznego rozdzielania pasm, szczególnie na grzbiecie i zadzie. Szczotkowanie mogłoby zniszczyć prawidłową strukturę sierści, dlatego u tej rasy stosuje się pracę palcami.

Puli ma drobniejsze i bardziej sprężyste sznury

Puli jest mniejszy, lżejszy i zwykle bardziej ruchliwy niż komondor. Jego sierść może tworzyć cienkie, skręcone sznurki w kolorze czarnym, białym, szarym lub płowym. W codziennym życiu puli potrzebuje nie tylko kontroli sierści, lecz także dużej dawki ruchu i zajęcia dla bystrej głowy.

Bergamasco tworzy raczej wstęgi niż cienkie dredy

Owczarek z Bergamo wyróżnia się płaskimi, szerokimi pasmami sierści przypominającymi filcowe wstęgi. Jego okrywa składa się z kilku warstw włosa, dlatego wygląda inaczej niż sznury komondora czy puli. To ważne rozróżnienie, bo bergamasco pielęgnuje się inaczej, zwłaszcza w okresie przechodzenia z sierści szczenięcej na dorosłą.

Istnieją także rasy, u których sznurowata sierść może powstać przy odpowiednim prowadzeniu włosa, między innymi hiszpański pies dowodny, hawańczyk czy pudel. W ich przypadku nie jest to jednak tak oczywisty i typowy znak rozpoznawczy jak u trzech wymienionych ras.

Jak powstają sznury i czym różnią się od kołtunów

Szczenięta tych ras nie rodzą się z gotowymi dredami. Przez pierwsze miesiące mają miękką, puchatą sierść, a proces sznurowacenia zaczyna się zwykle około 8.-9. miesiąca. Włosy zaczynają się splątywać, lecz właściciel musi pomóc im podzielić się na równe pasma.

Największy błąd polega na pozostawieniu sierści samej sobie. Naturalne sznury powinny być rozdzielone tak, aby nie tworzyły jednej twardej, zbitej skorupy przy skórze. Prawidłowe pasmo jest zwarte na zewnątrz, ale przy skórze pozostawia przestrzeń umożliwiającą kontrolę i cyrkulację powietrza.

U komondora i puli najczęściej rozdzielam tworzące się pasma ręcznie, zaczynając od miejsc, w których włos najszybciej się zbija. U bergamasco trzeba zachować więcej ostrożności, bo jego sierść tworzy szersze wstęgi, a nie regularne sznurki. Nie każdy filc jest początkiem pięknej szaty. Czasem oznacza po prostu wilgoć, brud albo zaniedbanie.

Pielęgnacja sierści krok po kroku

Opieka nad taką sierścią nie polega na codziennym szczotkowaniu. Liczy się raczej regularna kontrola, delikatne rozdzielanie pasm i niedopuszczanie do tego, by brud lub wilgoć zostały uwięzione pod włosem.

1. Sprawdzaj sierść po spacerze. Wyjmuj rzepy, kłosy, patyki i liście, zwłaszcza z okolic łap, uszu, pyska i pachwin.
2. Rozdzielaj pasma palcami. Rób to małymi fragmentami, bez szarpania. Szczególnej uwagi wymagają grzbiet i zad młodego psa.
3. Kontroluj skórę. Rozchylaj sznury w kilku miejscach i sprawdzaj, czy nie ma zaczerwienienia, wilgoci, ran ani pasożytów.
4. Ograniczaj zabrudzenia. W razie potrzeby można skrócić włos w okolicy odbytu i napletka lub regularnie myć tylko zabrudzone partie.
5. Po kontakcie z wodą susz psa dokładnie. Najpierw odciśnij wilgoć ręcznikami, nie pocierając sierści, a potem susz etapami w przewiewnym miejscu.

Komondora nie powinno się kąpać bez wyraźnej potrzeby, ale nie oznacza to, że kąpiel jest całkowicie zakazana. Gdy jest konieczna, trzeba liczyć się z tym, że gęste sznury mogą schnąć od kilku do kilkudziesięciu godzin. Pozostawienie wilgoci przy skórze zwiększa ryzyko odparzeń, nieprzyjemnego zapachu i problemów dermatologicznych.

Nie polecam energicznego pocierania, mocnego dmuchania suszarką ani przypadkowych olejków czy wosków. Kosmetyk, który obciąża włos, może utrudnić rozdzielanie pasm i zatrzymywać brud. Przy pierwszej kąpieli najlepiej skorzystać z pomocy groomera znającego rasy ze sznurowatą sierścią.

Co może pójść źle przy zaniedbanej sierści

Najpoważniejszym problemem nie jest sam nieestetyczny wygląd. Zbita sierść może ciągnąć skórę, ograniczać ruch, zatrzymywać wilgoć i utrudniać zauważenie ran. W skrajnych przypadkach pies zaczyna się intensywnie drapać, staje się niespokojny albo niechętnie chodzi.

to kwaśny lub stęchły zapach, zaczerwienienie, sączenie, łuszczenie skóry, ból przy dotyku i uporczywe drapanie. W takiej sytuacji nie próbuję rozcinać zbitych fragmentów nożyczkami przy samej skórze. Bezpieczniej skonsultować psa z lekarzem weterynarii lub doświadczonym groomerem, ponieważ pod filcem mogą znajdować się rany albo stan zapalny.

Trzeba też uważać na kąpiele w jeziorach i rzekach. Mokre sznury robią się bardzo ciężkie, a pies może mieć trudność z utrzymaniem się na wodzie. Poza tym mokra sierść długo schnie, więc po pływaniu konieczne jest dokładne osuszenie albo szybkie ograniczenie kontaktu z wodą.

Jeżeli pasma są skrajnie zaniedbane, całkowite skrócenie sierści bywa najlepszym rozwiązaniem dla zdrowia psa. To jednak decyzja praktyczna, nie kosmetyczna. Komfort i stan skóry są ważniejsze niż zachowanie długości sznurów, a po radykalnym strzyżeniu sierść może odrastać przez długi czas w nierówny sposób.

Czy rasa z taką sierścią pasuje do każdego domu

Sam wygląd nie powinien być głównym powodem wyboru komondora, puli ani bergamasco. To psy o pasterskim pochodzeniu, często samodzielne, czujne i wymagające mądrego prowadzenia. Komondor zwykle potrzebuje opiekuna, który rozumie zachowania psa stróżującego, natomiast puli jest mały, ale bardzo aktywny i szybko się nudzi.

Bergamasco bywa spokojniejszy w domu, jednak również potrzebuje codziennego ruchu, kontaktu z człowiekiem i sensownego szkolenia. W mojej ocenie największym zaskoczeniem dla nowych opiekunów nie jest sama pielęgnacja, lecz to, że nietypowa sierść idzie w parze z wyraźnym charakterem użytkowym.

Przed zakupem lub adopcją zapytałbym hodowcę nie tylko o wygląd rodziców, lecz także o ich temperament, zdrowie skóry i sposób prowadzenia sierści. Zdjęcie dorosłego psa jest efektowne, ale nie pokazuje codziennego nakładu pracy, kosztów kąpieli ani czasu potrzebnego na suszenie.

Sznury mają wyglądać niezwykle, ale pies ma czuć się zwyczajnie dobrze

Najlepsza pielęgnacja nie polega na utrzymywaniu jak najdłuższych pasm za wszelką cenę. Chodzi o to, by sierść była czysta, sucha, rozdzielona i nie powodowała bólu. Komondor, puli i bergamasco mogą być zdrowymi, szczęśliwymi psami, jeśli ich opiekun zaakceptuje specyficzne potrzeby okrywy oraz charakteru.

Gdy pasma zaczynają tworzyć się u młodego psa, warto od razu poprosić o instruktaż hodowcę lub groomera. Kilka poprawnych nawyków wprowadzonych na początku oszczędza później wielu godzin rozplątywania, a przede wszystkim pozwala zachować to, co w tych rasach najważniejsze, czyli wygodę psa pod niezwykłą warstwą sierści.